Η πρώτη της πρώτης…

Από χθες το πρωί δεν είναι μόνο αυτή και ο καρκίνος.
Από χθες το πρωί είναι αυτή, ο καρκίνος και τα χημικά όπλα της.
Το μόνο θετικό στην όλη ιστορία είναι πως έχεις την ελπίδα ότι με τη χημειοθεραπεία ίσως το σταματήσεις ως εδώ…

Η διαδικασία πολύ γνωστή σε μένα…μια τυπική διαδικασία χορήγησης ενδοφλέβιων χημικών φαρμάκων για περίπου 30 λεπτά…Μετά έχεις 2- 3 ώρες στη διάθεση σου να καταναλώσεις όσο περισσότερο νερό μπορείς για να αποβάλεις όλη αυτή τη δηλητηριώδη χημεία, πριν αρχίσουν οι πρώτες ανεπιθύμητες ενέργειες της ναυτίας και των εμετών.

Και το απόγευμα…άρχισαν τα πολύ δύσκολα…ότι και να σου λέει ο ένας και ο άλλος, εσύ είσαι διαφορετικός, η θεραπεία προκαλεί τις επιπλοκές σε διαφορετικό μέγεθος σε κάθε άνθρωπο…και μιας και ανέκαθεν είμαι και πλάσμα της υπερβολής, οι επιπλοκές για την πρώτη νύχτα, της πρώτης χημειοθεραπείας μου ήταν θεαματικές…μια βραδυκαρδία, μια έντονη κόπωση, μια απερίγραπτη ζάλη και ένα ανακατεμένο στομάχι σαν να είχα καταπιεί το μπλέντερ μου…ήταν η δική μου αντίδραση στην πρωινή θεραπεία… Σαν να είχα πάθει τροφική δηλητηρίαση… αλλά επί δέκα φορές…

Δεν βαριέσαι…σημασία έχει ότι η τυπική διαδικασία για την πρώτη θεραπεία είναι πλέον παρελθόν… έχουν μείνει άλλες πέντε.

ΟΝΕΙΡΑ…

Τα δικά μου όνειρα πια έχουν το χρώμα της φυγής…

Χάνονται για λίγο στην ομίχλη του πρωινού, έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω. Όμως, σαν έρθει το απόγευμα, σβήνουν στο χρυσοκόκκινο της δύσης…

Ξεκίνησε η μεγάλη εβδομάδα της ΧΘΠ.

9, 8, 7, 6…

Μετράω αντίστροφα… Έξι μέρες έχουν απομείνει για τον πρώτο κύκλο της χημειοθεραπείας. Το black χιούμορ της υπόθεσης είναι πως ξεκινάω την πρώτη μου κυτταροτοξική «εξόντωση» Παρασκευή και 13. Ναι, καλά διαβάσατε! Παρασκευή και 13 και μάλιστα εν έτη 2013. Τέτοια τύχη… ΒΟΥΝΟ!

Η αλήθεια είναι πως προσπάθησα να διαπραγματευτώ την ημερομηνία με την Ογκολόγο μου, αλλά τελικά δεν μπόρεσα να την αλλάξω. Δεν είμαι βλέπετε η μόνη ασθενής του Ογκολογικού Κέντρου. Τα νέα περιστατικά καρκίνου δυστυχώς είναι κατά εκατοντάδες…

Λέμε τώρα…

Το μακριά μαλλιά είναι πια παρελθόν.
Ο Βασίλης, ο κομμωτής μου, έπαθε σοκ όταν του είπα πως ήθελα να τα κόψω όσο πιο κοντά γίνεται…
Ένιωθα το χέρι του να τρέμει κάθε φορά που έπαιρνε μια μακριά τούφα και την έβαζε στο ψαλίδι του για να την κόψει. Με το αιώνιο χιούμορ που με διακρίνει, προσπαθούσα να τον κάνω να αισθανθεί λίγο πιο φυσιολογικά, αλλά μάταια.
Στο άκουσμα και μόνο των λέξεων «καρκίνος» και «χημειοθεραπεία», πάγωσε…κάθισε στη διπλανή θέση του κομμωτηρίου και με κοιτούσε… και ρωτούσε συνέχεια αν είναι αλήθεια…
Τελικά μετά από 40 περίπου λεπτά, τα κόψαμε…όσο πιο κοντά γίνεται…έτσι κι αλλιώς σε δυο βδομάδες θα πέσουν κι αυτά…
Πώς νοιώθω;
Χμ…είμαι μια Χαρά! Το κοντό μαλλί τελικά μου πηγαίνει! Άσε που τονίζει και τις γωνίες του προσώπου μου καλύτερα!

Λέμε τώρα…

Το φθινόπωρο της χαράς…

Αυτό το φθινόπωρο θα είναι τόσο διαφορετικό από όλα όσα πέρασαν έως τώρα…
Αυτό το φθινόπωρο δεν θα πέσουν μόνο τα φύλλα από τα δέντρα…

Ξεκινάμε δυνατά για 6 κύκλους χημειοθεραπείας… θα μας βρει το 2014 (εάν φυσικά εξακολουθούμε να είμαστε εδώ) μέχρι να ολοκληρωθούν οι κύκλοι…

Τα μαλλιά θα πέσουν… και μαζί τους θα πέσει και η μάσκα που φορούσα τόσα χρόνια, μια μάσκα που μου άρεσε πολύ και τη συνήθισα…στον καθρέφτη θα κοιτάζω ένα νέο πρόσωπο, αλλιώτικο, χλωμό… Θα πέσουν και τα λευκά αιμοσφαίρια γιατί δυστυχώς η κυτταροτοξική θεραπεία σκοτώνει όλα τα κύτταρα τα οποία πολλαπλασιάζονται με γρήγορο ρυθμό ανεξάρτητα αν είναι καρκινικά ή όχι. Θα πέσουν και τα αιμοπετάλια, η αιμοσφαιρίνη…και τόσα άλλα…

Ένα πραγματικά αλλιώτικο φθινόπωρο…

Για να δούμε τι θα μείνει όρθιο μετά το πέρασμα του δύσκολου χειμώνα που έπεται…

Δεκατέσσερις μέρες…

Πέρασαν μόνο 14 μέρες από την πρώτη διάγνωση και εγώ νοιώθω πώς πέρασαν 14 μήνες. Οι ώρες κυλούν απίστευτα αργά. Οι νύχτες είναι βασανιστικά ατέλειωτες. Το μαύρο χιούμορ των πρώτων ημερών μάλλον μας έχει τελειώσει και τώρα πια αντιλαμβάνομαι πλήρως πως τον καρκίνο δεν τον έχει η κ. Μαρία…

Τη Δευτέρα θα γίνει το πρώτο χειρουργείο…

Αύγουστος…

Τα σύννεφα μαζεύτηκαν, ο ουρανός σκοτείνιασε κι η θάλασσα αγρίεψε. Η μπόρα ξέσπασε. Κι εσύ, ένας ανήμπορος θεατής, δεν μπορείς να την σταματήσεις. Το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις μια τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, μια τα μαύρα σύννεφα και να αναρωτιέσαι ποια θα είναι η συνέχεια…

Το χειρουργείο αναβλήθηκε για δεύτερη φορά μέσα σε μια βδομάδα. Προετοιμάστηκες για την Πέμπτη, αλλά δεν έγινε. Προετοιμάστηκες για την Παρασκευή αλλά πάλι κάτι απρόοπτο συνέβηκε και δεν έγινε. Τώρα πια έχει προγραμματιστεί για τη Δεύτερα το πρωί. Για να δούμε…θα γίνει ή θα τύχει πάλι κάτι καινούργιο…

Είναι πολύ δύσκολο να γίνεσαι εισαγωγή στο δωμάτιο ενός Νοσοκομείου. Να προετοιμάζεσαι για τη μεγάλη μέρα και λίγες ώρες πριν να σου ανακοινώνουν ότι το χειρουργείο δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει σήμερα. Απολογούμαστε…

Κι εσύ να έχεις στο σώμα σου, έναν πολυεστιακό καρκίνο, που δεν μπορείς να ξέρεις πόσο επιθετικός είναι στην πραγματικότητα, αυτό είναι κάτι που θα το μάθεις μετά από το χειρουργείο, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να μετεγκατασταθεί…

Οι μαύρες και οι κόκκινες γραμμές, σημάδια του πλαστικού χειρουργού στο μέρος της καρδιάς, να σου υπενθυμίζουν κάθε δευτερόλεπτο ότι αυτό το μέρος θα πρέπει να αφαιρεθεί.

…και εσύ, να δηλώνεις θεατής σε αδράνεια…

Τελικά…

xaraaa5

…αυτό το «πράγμα» δεν σε φοβίζει! Αυτό το «πράγμα» ουσιαστικά σε τρομάζει!

Και όσο περνούν οι ώρες και το αντιλαμβάνεσαι όλο και πιο πολύ…τότε συνειδητοποιείς ότι το θρίλερ μόλις άρχισε…

Άραγε θα έχει κανένα διάλλειμα για ποπ- κορν…ή θα τελειώσει το «έργο» χωρίς διακοπή;

Διάθεση…

Περίεργη διάθεση η σημερινή…
Ούτε για χαρά, ούτε για λύπη…
Ούτε για να γελάσω, ούτε για να κλάψω…
Ούτε για να φάω, ούτε για να κάνω δίαιτα…

Να είναι από την πανσέληνο…
Να είναι από τον εγκλωβισμό στα πρέπει…
Να είναι η μιζέρια που με περικυκλώνει…

Ότι και να είναι με αφήνει με μια παράξενη διάθεση…

ένα τραγούδι, μια φωτογραφία…

Είναι κάτι στιγμές,
τρυφερές και λεπτές,
σαν κλωστές τυλιγμένες σ’ αδράχτι,
σε γυρνούν απαλά,
σε μεθούν σιωπηρά,
σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι.

Για όλα αυτά που ζητάς,
για πολλά που πονάς,
για το τίποτε μιας ευτυχίας
και γυρνάς σαν τρελός,
του καθρέφτη εαυτός,
θύμα θύτης κακής συγκυρίας.

Πλημμυρίζουν το χθες
μαγεμένες σκιές,
που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,
με κρατούνε θαρρώ
σαν αλήθειες παλιές
σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.

Είναι κάτι στιγμές,
σα μικρές πινελιές
ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,
λείπουν λίγα ακριβά
των χρωμάτων νερά,
για να δώσουν του τόπου τη γνώση.

Για τους κήπους της γης,
για το ροζ της αυγής,
για το κύμα που απόμεινε μόνο
να χαϊδεύει με αφρούς
τους πικρούς μας καημούς
και να διώχνει της πίκρας τον πόνο

στιγμές...

…σε εύθυμη ρότα!

Ξαφνικά κι αναπάντεχα εκεί που προσπαθείς να βγάλεις μια άκρη, γιατί ουσιαστικά δεν ξέρεις τι γίνεται στην καθημερινότητά σου, κάτι συμβαίνει και αισθάνεσαι από το πουθενά ένα ψυχολογικό ανέβασμα. Μια γκρι αναθεώρηση, μία κόκκινη συνειδητοποίηση. Ό, τι χρώμα κι αν προσθέσεις στις λέξεις, η ουσία δεν αλλάζει… είσαι σε εύθυμη ρότα.

Ντρινννννννννννννν … το ξυπνητήρι!