Η πρώτη της πρώτης…

Από χθες το πρωί δεν είναι μόνο αυτή και ο καρκίνος.
Από χθες το πρωί είναι αυτή, ο καρκίνος και τα χημικά όπλα της.
Το μόνο θετικό στην όλη ιστορία είναι πως έχεις την ελπίδα ότι με τη χημειοθεραπεία ίσως το σταματήσεις ως εδώ…

Η διαδικασία πολύ γνωστή σε μένα…μια τυπική διαδικασία χορήγησης ενδοφλέβιων χημικών φαρμάκων για περίπου 30 λεπτά…Μετά έχεις 2- 3 ώρες στη διάθεση σου να καταναλώσεις όσο περισσότερο νερό μπορείς για να αποβάλεις όλη αυτή τη δηλητηριώδη χημεία, πριν αρχίσουν οι πρώτες ανεπιθύμητες ενέργειες της ναυτίας και των εμετών.

Και το απόγευμα…άρχισαν τα πολύ δύσκολα…ότι και να σου λέει ο ένας και ο άλλος, εσύ είσαι διαφορετικός, η θεραπεία προκαλεί τις επιπλοκές σε διαφορετικό μέγεθος σε κάθε άνθρωπο…και μιας και ανέκαθεν είμαι και πλάσμα της υπερβολής, οι επιπλοκές για την πρώτη νύχτα, της πρώτης χημειοθεραπείας μου ήταν θεαματικές…μια βραδυκαρδία, μια έντονη κόπωση, μια απερίγραπτη ζάλη και ένα ανακατεμένο στομάχι σαν να είχα καταπιεί το μπλέντερ μου…ήταν η δική μου αντίδραση στην πρωινή θεραπεία… Σαν να είχα πάθει τροφική δηλητηρίαση… αλλά επί δέκα φορές…

Δεν βαριέσαι…σημασία έχει ότι η τυπική διαδικασία για την πρώτη θεραπεία είναι πλέον παρελθόν… έχουν μείνει άλλες πέντε.

Advertisements

ΟΝΕΙΡΑ…

Τα δικά μου όνειρα πια έχουν το χρώμα της φυγής…

Χάνονται για λίγο στην ομίχλη του πρωινού, έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω. Όμως, σαν έρθει το απόγευμα, σβήνουν στο χρυσοκόκκινο της δύσης…

Ξεκίνησε η μεγάλη εβδομάδα της ΧΘΠ.

9, 8, 7, 6…

Μετράω αντίστροφα… Έξι μέρες έχουν απομείνει για τον πρώτο κύκλο της χημειοθεραπείας. Το black χιούμορ της υπόθεσης είναι πως ξεκινάω την πρώτη μου κυτταροτοξική «εξόντωση» Παρασκευή και 13. Ναι, καλά διαβάσατε! Παρασκευή και 13 και μάλιστα εν έτη 2013. Τέτοια τύχη… ΒΟΥΝΟ!

Η αλήθεια είναι πως προσπάθησα να διαπραγματευτώ την ημερομηνία με την Ογκολόγο μου, αλλά τελικά δεν μπόρεσα να την αλλάξω. Δεν είμαι βλέπετε η μόνη ασθενής του Ογκολογικού Κέντρου. Τα νέα περιστατικά καρκίνου δυστυχώς είναι κατά εκατοντάδες…

Λέμε τώρα…

Το μακριά μαλλιά είναι πια παρελθόν.
Ο Βασίλης, ο κομμωτής μου, έπαθε σοκ όταν του είπα πως ήθελα να τα κόψω όσο πιο κοντά γίνεται…
Ένιωθα το χέρι του να τρέμει κάθε φορά που έπαιρνε μια μακριά τούφα και την έβαζε στο ψαλίδι του για να την κόψει. Με το αιώνιο χιούμορ που με διακρίνει, προσπαθούσα να τον κάνω να αισθανθεί λίγο πιο φυσιολογικά, αλλά μάταια.
Στο άκουσμα και μόνο των λέξεων «καρκίνος» και «χημειοθεραπεία», πάγωσε…κάθισε στη διπλανή θέση του κομμωτηρίου και με κοιτούσε… και ρωτούσε συνέχεια αν είναι αλήθεια…
Τελικά μετά από 40 περίπου λεπτά, τα κόψαμε…όσο πιο κοντά γίνεται…έτσι κι αλλιώς σε δυο βδομάδες θα πέσουν κι αυτά…
Πώς νοιώθω;
Χμ…είμαι μια Χαρά! Το κοντό μαλλί τελικά μου πηγαίνει! Άσε που τονίζει και τις γωνίες του προσώπου μου καλύτερα!

Λέμε τώρα…

Το φθινόπωρο της χαράς…

Αυτό το φθινόπωρο θα είναι τόσο διαφορετικό από όλα όσα πέρασαν έως τώρα…
Αυτό το φθινόπωρο δεν θα πέσουν μόνο τα φύλλα από τα δέντρα…

Ξεκινάμε δυνατά για 6 κύκλους χημειοθεραπείας… θα μας βρει το 2014 (εάν φυσικά εξακολουθούμε να είμαστε εδώ) μέχρι να ολοκληρωθούν οι κύκλοι…

Τα μαλλιά θα πέσουν… και μαζί τους θα πέσει και η μάσκα που φορούσα τόσα χρόνια, μια μάσκα που μου άρεσε πολύ και τη συνήθισα…στον καθρέφτη θα κοιτάζω ένα νέο πρόσωπο, αλλιώτικο, χλωμό… Θα πέσουν και τα λευκά αιμοσφαίρια γιατί δυστυχώς η κυτταροτοξική θεραπεία σκοτώνει όλα τα κύτταρα τα οποία πολλαπλασιάζονται με γρήγορο ρυθμό ανεξάρτητα αν είναι καρκινικά ή όχι. Θα πέσουν και τα αιμοπετάλια, η αιμοσφαιρίνη…και τόσα άλλα…

Ένα πραγματικά αλλιώτικο φθινόπωρο…

Για να δούμε τι θα μείνει όρθιο μετά το πέρασμα του δύσκολου χειμώνα που έπεται…