Παρασκευή έντεκα Ιουλίου δύο χιλιάδες δεκατέσσερα…

Πώς περνάει τελικά ο καιρός…
Πάει σχεδόν ένας χρόνος από την τελευταία μου ανάρτηση.
Τα πάντα έχουν αλλάξει.
Και τα πάντα έχουν μείνει το ίδιο.
Μάλλον όλα στο μυαλό μας είναι.

Advertisements

Η πρώτη της πρώτης…

Από χθες το πρωί δεν είναι μόνο αυτή και ο καρκίνος.
Από χθες το πρωί είναι αυτή, ο καρκίνος και τα χημικά όπλα της.
Το μόνο θετικό στην όλη ιστορία είναι πως έχεις την ελπίδα ότι με τη χημειοθεραπεία ίσως το σταματήσεις ως εδώ…

Η διαδικασία πολύ γνωστή σε μένα…μια τυπική διαδικασία χορήγησης ενδοφλέβιων χημικών φαρμάκων για περίπου 30 λεπτά…Μετά έχεις 2- 3 ώρες στη διάθεση σου να καταναλώσεις όσο περισσότερο νερό μπορείς για να αποβάλεις όλη αυτή τη δηλητηριώδη χημεία, πριν αρχίσουν οι πρώτες ανεπιθύμητες ενέργειες της ναυτίας και των εμετών.

Και το απόγευμα…άρχισαν τα πολύ δύσκολα…ότι και να σου λέει ο ένας και ο άλλος, εσύ είσαι διαφορετικός, η θεραπεία προκαλεί τις επιπλοκές σε διαφορετικό μέγεθος σε κάθε άνθρωπο…και μιας και ανέκαθεν είμαι και πλάσμα της υπερβολής, οι επιπλοκές για την πρώτη νύχτα, της πρώτης χημειοθεραπείας μου ήταν θεαματικές…μια βραδυκαρδία, μια έντονη κόπωση, μια απερίγραπτη ζάλη και ένα ανακατεμένο στομάχι σαν να είχα καταπιεί το μπλέντερ μου…ήταν η δική μου αντίδραση στην πρωινή θεραπεία… Σαν να είχα πάθει τροφική δηλητηρίαση… αλλά επί δέκα φορές…

Δεν βαριέσαι…σημασία έχει ότι η τυπική διαδικασία για την πρώτη θεραπεία είναι πλέον παρελθόν… έχουν μείνει άλλες πέντε.

Ζωγραφιές…

Στον καμβά του Σεπτέμβρη, καλείται να ζωγραφίσει την άνοιξη…
Τα πινέλα της, βουτηγμένα σε γκρι και καφέ αποχρώσεις…
Για να δούμε τι λουλούδια θα ζωγραφίσει με αυτά τα χρώματα…
Άντε και τα κατάφερε… από πού θα τους δώσει το άρωμα που τους αξίζει…

ΥΓ: Μόνο εκείνη γνωρίζει… ή ίσως και όχι!

Το φθινόπωρο της χαράς…

Αυτό το φθινόπωρο θα είναι τόσο διαφορετικό από όλα όσα πέρασαν έως τώρα…
Αυτό το φθινόπωρο δεν θα πέσουν μόνο τα φύλλα από τα δέντρα…

Ξεκινάμε δυνατά για 6 κύκλους χημειοθεραπείας… θα μας βρει το 2014 (εάν φυσικά εξακολουθούμε να είμαστε εδώ) μέχρι να ολοκληρωθούν οι κύκλοι…

Τα μαλλιά θα πέσουν… και μαζί τους θα πέσει και η μάσκα που φορούσα τόσα χρόνια, μια μάσκα που μου άρεσε πολύ και τη συνήθισα…στον καθρέφτη θα κοιτάζω ένα νέο πρόσωπο, αλλιώτικο, χλωμό… Θα πέσουν και τα λευκά αιμοσφαίρια γιατί δυστυχώς η κυτταροτοξική θεραπεία σκοτώνει όλα τα κύτταρα τα οποία πολλαπλασιάζονται με γρήγορο ρυθμό ανεξάρτητα αν είναι καρκινικά ή όχι. Θα πέσουν και τα αιμοπετάλια, η αιμοσφαιρίνη…και τόσα άλλα…

Ένα πραγματικά αλλιώτικο φθινόπωρο…

Για να δούμε τι θα μείνει όρθιο μετά το πέρασμα του δύσκολου χειμώνα που έπεται…

Πρεμιέρα…

thriller

Το θρίλερ άρχισε…

Τι τυχερός που είσαι! Έχεις και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του θύματος στο έργο… Έχεις και την κορυφαία θέση του θεατή στην κινηματογραφική αίθουσα…έτσι για βιώνεις ξανά και ξανά την πραγματικότητα…να έχεις την καλύτερη οπτική και ακουστική επαφή με το έργο στο οποίο πρωταγωνιστείς…

Το αλλόκοτο είναι πως αν και είναι η πρεμιέρα ενός έργου στο οποίο εσύ παίζεις… εντούτοις δεν ξέρεις τη συνέχεια…και έχεις την αγωνία και την περιέργεια να δεις επί της μεγάλης οθόνης την εξέλιξη…

Φυσικά και έχεις δει δεκάδες θρίλερ…και λίγο έως πολύ ξέρεις ποια είναι η κατάληξη του θύματος…αλλά και πάλι…έχεις μια κρυφή ελπίδα…

Για να δούμε…τι θα δούμε…

Προς το παρόν βλέπουμε τις επιπλοκές της επέμβασης…

Τελικά…

xaraaa5

…αυτό το «πράγμα» δεν σε φοβίζει! Αυτό το «πράγμα» ουσιαστικά σε τρομάζει!

Και όσο περνούν οι ώρες και το αντιλαμβάνεσαι όλο και πιο πολύ…τότε συνειδητοποιείς ότι το θρίλερ μόλις άρχισε…

Άραγε θα έχει κανένα διάλλειμα για ποπ- κορν…ή θα τελειώσει το «έργο» χωρίς διακοπή;