ένα τραγούδι, μια φωτογραφία…

Είναι κάτι στιγμές,
τρυφερές και λεπτές,
σαν κλωστές τυλιγμένες σ’ αδράχτι,
σε γυρνούν απαλά,
σε μεθούν σιωπηρά,
σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι.

Για όλα αυτά που ζητάς,
για πολλά που πονάς,
για το τίποτε μιας ευτυχίας
και γυρνάς σαν τρελός,
του καθρέφτη εαυτός,
θύμα θύτης κακής συγκυρίας.

Πλημμυρίζουν το χθες
μαγεμένες σκιές,
που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,
με κρατούνε θαρρώ
σαν αλήθειες παλιές
σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.

Είναι κάτι στιγμές,
σα μικρές πινελιές
ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,
λείπουν λίγα ακριβά
των χρωμάτων νερά,
για να δώσουν του τόπου τη γνώση.

Για τους κήπους της γης,
για το ροζ της αυγής,
για το κύμα που απόμεινε μόνο
να χαϊδεύει με αφρούς
τους πικρούς μας καημούς
και να διώχνει της πίκρας τον πόνο

στιγμές...

Θάλασσα…

«Για ώρες ατέλειωτες χάζευα τη θάλασσα. Έβλεπα τα κύματα να σκάνε με πάθος στην ακτή της. Αν και βράδυ εγώ διέκρινα το βαθύ μπλε της χρώμα. Ξαφνικά όπως κοιτούσα, την είδα… Είδα τη μορφή μιας γριάς γυναίκας, με κάτασπρα, μακριά, ανακατεμένα μαλλιά, να μου χαμογελάει μέσα από τα κύματα. Την κοίταξα στα μάτια…κάτι μου ψιθύριζε…Προσπαθούσα να ακούσω αυτό που μου έλεγε, όμως δεν μπορούσα να ακούσω καθαρά, ο ήχος της φωνής της  έσβηνε μέσα στον ήχο της θάλασσας…

Η γριά γυναίκα με κοιτούσε και  χαμογελούσε. Με πλησίαζε όλο και πιο πολύ. Κάτι κρατούσε στο αδύναμο χέρι της και ήθελε να μου το δώσει. Με πλησίαζε και άπλωνε όλο και πιο πολύ το χέρι της προς το μέρος μου. Όμως όσο πιο πολύ  με πλησίαζε, τόσο πιο πολύ  την ένιωθα να απομακρύνεται.  Όσο πιο πολύ με πλησίαζε τόσο χανόταν στα κύματα…

Προσπάθησα να την φτάσω. Ήθελα να τη φτάσω.  Είχα μεγάλη επιθυμία να ακούσω αυτό που μου ψιθύριζε. Να πάρω στα χέρια μου αυτό που ήθελε να μου δώσει…Όμως δεν μπόρεσα. Όσο κι αν προχωρούσα δεν έκανα ούτε ένα βήμα μπροστά. Η γριά γυναίκα χάθηκε  και εγώ είχα μείνει  μόνη.  Μόνη μέσα στη θάλασσα…»

Ένα όνειρο που είδα χθες βράδυ… το οποίο έχω την αίσθηση ότι το είδα κι άλλες φορές στο παρελθόν…

Κοίτα εγώ…

Κοίτα εγώ, αν μου επιτρέπεις
δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις
Κι είναι φορές που αναρωτιέμαι
πώς καταφέρνω και κρατιέμαι

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι’ αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ αν θες να ξέρεις
είμαι όλα αυτά που αναφέρεις
Μόνο που κάπου κατά βάθος
όποιος με ξέρει κάνει λάθος

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι’ αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ
Κοίτα εγώ