Λέμε τώρα…

Το μακριά μαλλιά είναι πια παρελθόν.
Ο Βασίλης, ο κομμωτής μου, έπαθε σοκ όταν του είπα πως ήθελα να τα κόψω όσο πιο κοντά γίνεται…
Ένιωθα το χέρι του να τρέμει κάθε φορά που έπαιρνε μια μακριά τούφα και την έβαζε στο ψαλίδι του για να την κόψει. Με το αιώνιο χιούμορ που με διακρίνει, προσπαθούσα να τον κάνω να αισθανθεί λίγο πιο φυσιολογικά, αλλά μάταια.
Στο άκουσμα και μόνο των λέξεων «καρκίνος» και «χημειοθεραπεία», πάγωσε…κάθισε στη διπλανή θέση του κομμωτηρίου και με κοιτούσε… και ρωτούσε συνέχεια αν είναι αλήθεια…
Τελικά μετά από 40 περίπου λεπτά, τα κόψαμε…όσο πιο κοντά γίνεται…έτσι κι αλλιώς σε δυο βδομάδες θα πέσουν κι αυτά…
Πώς νοιώθω;
Χμ…είμαι μια Χαρά! Το κοντό μαλλί τελικά μου πηγαίνει! Άσε που τονίζει και τις γωνίες του προσώπου μου καλύτερα!

Λέμε τώρα…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s