Το φθινόπωρο της χαράς…

Αυτό το φθινόπωρο θα είναι τόσο διαφορετικό από όλα όσα πέρασαν έως τώρα…
Αυτό το φθινόπωρο δεν θα πέσουν μόνο τα φύλλα από τα δέντρα…

Ξεκινάμε δυνατά για 6 κύκλους χημειοθεραπείας… θα μας βρει το 2014 (εάν φυσικά εξακολουθούμε να είμαστε εδώ) μέχρι να ολοκληρωθούν οι κύκλοι…

Τα μαλλιά θα πέσουν… και μαζί τους θα πέσει και η μάσκα που φορούσα τόσα χρόνια, μια μάσκα που μου άρεσε πολύ και τη συνήθισα…στον καθρέφτη θα κοιτάζω ένα νέο πρόσωπο, αλλιώτικο, χλωμό… Θα πέσουν και τα λευκά αιμοσφαίρια γιατί δυστυχώς η κυτταροτοξική θεραπεία σκοτώνει όλα τα κύτταρα τα οποία πολλαπλασιάζονται με γρήγορο ρυθμό ανεξάρτητα αν είναι καρκινικά ή όχι. Θα πέσουν και τα αιμοπετάλια, η αιμοσφαιρίνη…και τόσα άλλα…

Ένα πραγματικά αλλιώτικο φθινόπωρο…

Για να δούμε τι θα μείνει όρθιο μετά το πέρασμα του δύσκολου χειμώνα που έπεται…

Πρεμιέρα…

thriller

Το θρίλερ άρχισε…

Τι τυχερός που είσαι! Έχεις και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του θύματος στο έργο… Έχεις και την κορυφαία θέση του θεατή στην κινηματογραφική αίθουσα…έτσι για βιώνεις ξανά και ξανά την πραγματικότητα…να έχεις την καλύτερη οπτική και ακουστική επαφή με το έργο στο οποίο πρωταγωνιστείς…

Το αλλόκοτο είναι πως αν και είναι η πρεμιέρα ενός έργου στο οποίο εσύ παίζεις… εντούτοις δεν ξέρεις τη συνέχεια…και έχεις την αγωνία και την περιέργεια να δεις επί της μεγάλης οθόνης την εξέλιξη…

Φυσικά και έχεις δει δεκάδες θρίλερ…και λίγο έως πολύ ξέρεις ποια είναι η κατάληξη του θύματος…αλλά και πάλι…έχεις μια κρυφή ελπίδα…

Για να δούμε…τι θα δούμε…

Προς το παρόν βλέπουμε τις επιπλοκές της επέμβασης…

Δεκατέσσερις μέρες…

Πέρασαν μόνο 14 μέρες από την πρώτη διάγνωση και εγώ νοιώθω πώς πέρασαν 14 μήνες. Οι ώρες κυλούν απίστευτα αργά. Οι νύχτες είναι βασανιστικά ατέλειωτες. Το μαύρο χιούμορ των πρώτων ημερών μάλλον μας έχει τελειώσει και τώρα πια αντιλαμβάνομαι πλήρως πως τον καρκίνο δεν τον έχει η κ. Μαρία…

Τη Δευτέρα θα γίνει το πρώτο χειρουργείο…

Αύγουστος…

Τα σύννεφα μαζεύτηκαν, ο ουρανός σκοτείνιασε κι η θάλασσα αγρίεψε. Η μπόρα ξέσπασε. Κι εσύ, ένας ανήμπορος θεατής, δεν μπορείς να την σταματήσεις. Το μόνο που κάνεις είναι να κοιτάζεις μια τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, μια τα μαύρα σύννεφα και να αναρωτιέσαι ποια θα είναι η συνέχεια…

Το χειρουργείο αναβλήθηκε για δεύτερη φορά μέσα σε μια βδομάδα. Προετοιμάστηκες για την Πέμπτη, αλλά δεν έγινε. Προετοιμάστηκες για την Παρασκευή αλλά πάλι κάτι απρόοπτο συνέβηκε και δεν έγινε. Τώρα πια έχει προγραμματιστεί για τη Δεύτερα το πρωί. Για να δούμε…θα γίνει ή θα τύχει πάλι κάτι καινούργιο…

Είναι πολύ δύσκολο να γίνεσαι εισαγωγή στο δωμάτιο ενός Νοσοκομείου. Να προετοιμάζεσαι για τη μεγάλη μέρα και λίγες ώρες πριν να σου ανακοινώνουν ότι το χειρουργείο δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει σήμερα. Απολογούμαστε…

Κι εσύ να έχεις στο σώμα σου, έναν πολυεστιακό καρκίνο, που δεν μπορείς να ξέρεις πόσο επιθετικός είναι στην πραγματικότητα, αυτό είναι κάτι που θα το μάθεις μετά από το χειρουργείο, που ανά πάσα στιγμή μπορεί να μετεγκατασταθεί…

Οι μαύρες και οι κόκκινες γραμμές, σημάδια του πλαστικού χειρουργού στο μέρος της καρδιάς, να σου υπενθυμίζουν κάθε δευτερόλεπτο ότι αυτό το μέρος θα πρέπει να αφαιρεθεί.

…και εσύ, να δηλώνεις θεατής σε αδράνεια…