Θα ήταν ψέμα…

Αγαπημένοι μου,

Θέλω να ορθώσετε το ανάστημά σας, να σηκώσετε το κεφάλι ψηλά, να σκουπίσετε τα δάκρυά σας και να αφήσετε το χαμόγελο να φωτίσει το πρόσωπό σας. Έτσι θέλω να βλέπω τους ανθρώπους που με αγαπούν. Με χαμόγελο!

Οι ώρες για το μεγάλο χειρουργείο κυλούν αντίστροφα…

Πώς νοιώθω;

Θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν φοβάμαι…

Φοβάμαι!

Advertisements

Τελικά…

xaraaa5

…αυτό το «πράγμα» δεν σε φοβίζει! Αυτό το «πράγμα» ουσιαστικά σε τρομάζει!

Και όσο περνούν οι ώρες και το αντιλαμβάνεσαι όλο και πιο πολύ…τότε συνειδητοποιείς ότι το θρίλερ μόλις άρχισε…

Άραγε θα έχει κανένα διάλλειμα για ποπ- κορν…ή θα τελειώσει το «έργο» χωρίς διακοπή;

Χθες βράδυ…

Δύσκολη η χθεσινή νύχτα…
Τα παυσίπονα δεν βοήθησαν και τόσο…
Ίσως ο φόβος για το άγνωστο να ήταν η κύρια αιτία…
Οι ώρες κυλούν βασανιστικά αργά…
Για να δούμε αυτό το «πράγμα» πόσο επιθετικό είναι…

Η διάγνωση…

Ίσως είναι πολύ προσωπικό και δεν θα έπρεπε να το κάνω ποστ…
Από την άλλη, με το να το μοιραστώ μαζί σας, ίσως νοιώθω ότι το ξορκίζω και λίγο…

Είμαι 43 χρονών.
Δεν καπνίζω.
Δεν πίνω αλκοόλ.
Κάνω υγιεινή διατροφή από το νηπιαγωγείο.
Κάνω όλες τις εξετάσεις μου ως γυναίκα σε τακτική βάση.

…και σήμερα έκανα πέντε βιοψίες στον αριστερό μαστό για να σταδιοποιήσουμε την κακοήθεια που μας επισκέφτηκε…
Τη Δευτέρα το μεσημέρι, θα γνωρίζω την αλήθεια…

Ο ιατρός σήμερα, δε θέλησε να κάνει εκτίμηση, θα περιμένουμε λέει τα αποτελέσματα των ιστολογικών εξετάσεων…
Η μαστογραφία, ο υπέρηχος και η μαγνητική τομογραφία είναι ύποπτα για κακοήθεια…και η βιοψία έρχεται για να ουρλιάξει την αλήθεια…

Τη Δευτέρα θα ξέρω λοιπόν, πόσο καυτό θα είναι ετούτο το καλοκαίρι. Η μάνα μου και οι δυο μου μεγαλύτερες αδελφές κλαίνε εδώ και μια βδομάδα για το κακό που μας βρήκε… ο σύζυγος μου με τα χίλια δυο προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούν δύο χρόνια τώρα, κατέληξε στο εξής πόρισμα σήμερα, ότι δεν υπάρχει ΘΕΟΣ. Αλλιώς δεν εξηγούνται όλα αυτά τα κακά που μας συμβαίνουν μαζεμένα, το ένα πίσω από το άλλο…Δυο –τρεις καλές μου φίλες είπαν θα προσεύχονται για μένα όλο το σ/κ…

Κι εγώ, εν αναμονή της διάγνωσης, να πλέω σε πελάγη απάθειας και να λέω ειλικρινά δεν με νοιάζει. Ότι είναι να γίνει θα γίνει…

Ο μόνος μου φόβος είναι ο πόνος…
Σήμερα όταν έκανα τις βιοψίες, ο μοναδικός μου φόβος ήταν πόσο θα πονέσω…και όχι το αποτέλεσμα της Δευτέρας…
Ευτυχώς πόνεσα πολύ λίγο στο ιατρείο. Τώρα που επέστρεψα σπίτι άρχισα να πονάω λίγο περισσότερο…μάλλον θα πάρω ένα δυνατό παυσίπονο και εύχομαι να μην χειροτερέψει το βράδυ. Στο αριστερό μου στήθος έχω μια μεγάλη γάζα. Ο γιατρός είπε να προσπαθήσω να μην την βρέξω σήμερα…

Καλό σ/κ/δ…

Χαρά.

Μια ευχή…

raining

…στη μέση του καλοκαιριού, που υποτίθεται είναι ο καλύτερος καιρός (καλοκαίρι)!

Η δυνατότερη ευχή που έχω κάνει ποτέ…αυτή τη δύσκολη εβδομάδα που ξεκινάει τη Δευτέρα 15 Ιουλίου 2013, τη δυσκολότερη από όλες όσες έχουν περάσει…εκεί που η αγωνία κορυφώνεται και περιμένεις απλώς το αποτέλεσμα…από την κατάληξή της θα εξαρτηθεί η επόμενη μέρα… και ακολουθεί η Παρασκευή…

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά να πάνε όλα καλά…