Το άθροισμά του θα κάνει το φοβερό 7!

Από όλα είχε η χρονιά που πέρασε…

Σε λίγες ώρες (μάλλον) θα υποδεχτώ το 4 και το 3…

Σίγουρα θα προτιμούσα να ήταν το 3 πριν από το 4…

Αλλά, εξαρτάται και από ποια οπτική γωνία θα το δει κανείς…

Το άθροισμά του θα κάνει το φοβερό 7, τι κι αν το 4 είναι πρώτο και ακολουθεί το 3… και το 7 λένε είναι ένας πολύ τυχερός αριθμός…

Για να δούμε λοιπόν τι θα μας φέρει το 43!

Το 42, είχε από όλα τα καλά!

Αγωνία, νοσοκομεία, εγχειρήσεις, απογοητεύσεις, επιτυχίες, στρατό, απόγνωση, θλίψη, νέες ασθένειες, αποχωρισμούς, οικονομική κρίση, αβεβαιότητα… και λίγο πριν το τέλος του μια νότα χαράς!

Για να δούμε το 43;

tou1

ένα τραγούδι, μια φωτογραφία…

Είναι κάτι στιγμές,
τρυφερές και λεπτές,
σαν κλωστές τυλιγμένες σ’ αδράχτι,
σε γυρνούν απαλά,
σε μεθούν σιωπηρά,
σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι.

Για όλα αυτά που ζητάς,
για πολλά που πονάς,
για το τίποτε μιας ευτυχίας
και γυρνάς σαν τρελός,
του καθρέφτη εαυτός,
θύμα θύτης κακής συγκυρίας.

Πλημμυρίζουν το χθες
μαγεμένες σκιές,
που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,
με κρατούνε θαρρώ
σαν αλήθειες παλιές
σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.

Είναι κάτι στιγμές,
σα μικρές πινελιές
ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,
λείπουν λίγα ακριβά
των χρωμάτων νερά,
για να δώσουν του τόπου τη γνώση.

Για τους κήπους της γης,
για το ροζ της αυγής,
για το κύμα που απόμεινε μόνο
να χαϊδεύει με αφρούς
τους πικρούς μας καημούς
και να διώχνει της πίκρας τον πόνο

στιγμές...

…σε εύθυμη ρότα!

Ξαφνικά κι αναπάντεχα εκεί που προσπαθείς να βγάλεις μια άκρη, γιατί ουσιαστικά δεν ξέρεις τι γίνεται στην καθημερινότητά σου, κάτι συμβαίνει και αισθάνεσαι από το πουθενά ένα ψυχολογικό ανέβασμα. Μια γκρι αναθεώρηση, μία κόκκινη συνειδητοποίηση. Ό, τι χρώμα κι αν προσθέσεις στις λέξεις, η ουσία δεν αλλάζει… είσαι σε εύθυμη ρότα.

Ντρινννννννννννννν … το ξυπνητήρι!

… στο χάος.

Τα κατάφερε! Επιτέλους τα κατάφερε να υπάρχει και να ζει στο απόλυτο χάος. Η ανεμελιά και η ομαλότητα παρέδωσαν τη σκυτάλη σε ένα οργανωμένο, ανοργάνωτο χάος.

Τα κατάφερε! Επιτέλους τα κατάφερε να υπάρχει και να ζει μέσα στο απόλυτο χάος. Για λίγο αναρωτιέται…πού είναι το χειροκρότημα για το κατόρθωμά του;

 Τα κατάφερε!

ΑΤΣΧ

 

…στη λάσπη.

Αδιαφορώντας για τα πάντα, ακόμη και για τον ίδιο τον εαυτό του, συνειδητά, ασυνείδητα κύλησε στη λάσπη. Αγνόησε όλες τις αξίες και νόρμες με τις οποίες γαλουχήθηκε και ξέφυγε εντελώς. Πληγώνοντας ανθρώπους που είχαν την ατυχία να βρεθούν στο διάβα του. Χιλιάδες ψέματα, μυστικές συνομωσίες και επαναλήψεις επί των επαναλήψεων, έτσι απλά για να εμπεδώσει καλύτερα το λάθος του. Να το κάνει καλύτερο λάθος από το προηγούμενο…

Αδιαφορώντας για όλους, ακόμη και για τον ίδιο τον εαυτό του, συνειδητά, ασυνείδητα κύλησε στη βρώμικη λάσπη. Τη λάσπη που δεν καθαρίζει, που κατακάθεται και γίνεται ένα με σένα και δεν απομακρύνεται. Σ’ έναν κόσμο αλλόκοτο, με πολλές και παράλληλες διαδρομές, συμπορευόμενος με αχαλίνωτα πάθη και εμμονές, πως δήθεν αξίζει κάτι καλύτερο. Ένα καλύτερο λάθος, ένα μεγαλύτερο λάθος, ένα αρτιότερο λάθος…

Αδιαφορώντας και πάλι…   

atsl