Κάποιοι…

Κάποιοι λένε πως έπεσαν από τα σύννεφα.

Κάποιοι άλλοι πως ξύπνησαν σε μια καινούργια χώρα.

Κάποιοι αναρωτιούνται πώς φτάσαμε σε αυτό το χάλι.

Κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να πιστέψουν πως έχουν χάσει τα μύρια τους.

Κάποιοι  φοβούνται πως θα χάσουν σύντομα τις δουλειές τους.

Κάποιοι άλλοι έμαθαν  πως θα μειωθεί ο μισθός τους.

Κάποιοι λένε πως φταίνε οι άλλοι.

Κάποιοι πιστεύουν πως πρέπει να βρεθούν οι ένοχοι.

Κάποιοι έχουν τη βεβαιότητα πως έχουν τη δύναμη να τιμωρήσουν τους ενόχους.

Κάποιοι άλλοι νοιώθουν τυχεροί γιατί τα λεφτά τους δεν τα είχαν στις δύο μεγάλες Κυπριακές τράπεζες.

Κάποιοι ευγνωμονούν φίλους που τους ενημέρωσαν έγκαιρα και φυγάδεψαν τα μύρια τους στο εξωτερικό πριν γίνει το μεγάλο «κακό». 

Κάποιοι είναι ανήσυχοι, τρομοκρατημένοι στην ιδέα να μην μπορούν να έχουν τις πολυτέλειες που απολάμβαναν εις βάρος άλλων τόσα χρόνια.

Κάποιοι λένε ότι τα «δώρα» της μητέρας φύσης, μας οδήγησαν εδώ.

Κάποιοι…

Εγώ, το μόνο που θέλω να πω είναι ότι ΚΑΠΟΙΟΙ ξέχασαν τι είχε συμβεί στην Κύπρο, όταν ήμουν μόνο 4 ετών. Όταν οι πρώτες ζωγραφιές μου στο νηπιαγωγείο, ήταν  αντίσκηνα, πολλά αντίσκηνα… και κόσμος να περιμένει ουρές μπροστά από την πιο μεγάλη σκηνή… για ένα κομμάτι ψωμί.

Εικόνες που δεν θα σβήσουν ποτέ από τη μνήμη μου…

Τη μητέρα μου να ψάχνει μέσα σε «βουνά» από παπούτσια, που έριχναν τα «φορτηγά» στη μέση των καταυλισμών, να βρει ένα παπούτσι για το δεξί μου πόδι και ώρες μετά  να προσπαθεί να βρει το ίδιο παπούτσι  και για το αριστερό μου πόδι.

Να αναρωτιέμαι και να μην καταλαβαίνω  γιατί η μητέρα μου κλαίει επειδή βρέχει. Είναι τόσο όμορφη η βροχή! Πού να ήξερα τότε ότι η βροχή στα αντίσκηνα δεν άφηνε τίποτα στεγνό, ούτε ρούχα, ούτε κουβέρτες… και ήταν χειμώνας, χειμώνας βαρύς…

Λυπάμαι πραγματικά για την κατάντια, την ασυδοσία και την επιπολαιότητά μας!

Τώρα, όλοι θυμήθηκαν ότι πρέπει να σώσουμε την Πατρίδα μας. Δυστυχώς όμως για άλλη μια φορά όλοι σκέφτονται τον εαυτό τους και μόνο. Πολύ φοβάμαι ότι αυτή τη φορά δεν θα φανούν τυχεροί…

Ότι δίνεις…αυτό και μόνο εισπράττεις σε αυτήν εδώ τη ζωή…και δυστυχώς οι περισσότεροι δεν δώσαμε…δεν προσπαθήσαμε καν…

 Πότε επιτέλους θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να αντιληφθούμε ότι φταίμε ΟΛΟΙ!

 

 

Advertisements

One thought on “Κάποιοι…

  1. Καλή μου Χαρά,
    Οφείλω να ομολογήσω πως όσο καιρό σε παρακολουθώ στο ιστολόγιό σου αυτή η ανάρτηση σου με συγκίνησε όσο καμία άλλη μέχρι τώρα.
    Η γενιά σου πέρασε τα παιδικά της χρόνια μέσα στα αποκαΐδια μιας τραγωδίας και εθνικής καταστροφής αλλά κατόρθωσε όμως να στήσει την μικρή της πατρίδα πάλι γερά στα πόδια της παρά τις αντιξοότητες…
    Για κείνη την τραγωδία ακόμα να ανοίξει ο φάκελος και να ριχτεί άπλετο φως σε όλες τις πτυχές της.
    Για τη σημερινή τραγωδία πολύ φοβάμαι πως πιθανόν θα γίνει το ίδιο…
    Ομως πιστεύω πως η αποδεδειγμένη δύναμη ψυχής και εργατικότητα του κυπριακού λαού θα βοηθήσει την αγαπημένη πατρίδα σου να σταθεί και πάλι γερά στα πόδια της!
    Θα κλείσω το σχόλιό μου με τους στίχους του Σικελιανού από το «Πνευματικό εμβατήριο»

    Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μονάχος του ν’ ανέβει ο ήλιος·
    σπρώχτε με γόνα και με στήθος, να τον βγάλουμε απ’ τη λάσπη,
    σπρώχτε με στήθος και με γόνα να τον βγάλουμε απ’ το γαίμα.
    Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι οι αδερφοί του!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s