Κάποιοι…

Κάποιοι λένε πως έπεσαν από τα σύννεφα.

Κάποιοι άλλοι πως ξύπνησαν σε μια καινούργια χώρα.

Κάποιοι αναρωτιούνται πώς φτάσαμε σε αυτό το χάλι.

Κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να πιστέψουν πως έχουν χάσει τα μύρια τους.

Κάποιοι  φοβούνται πως θα χάσουν σύντομα τις δουλειές τους.

Κάποιοι άλλοι έμαθαν  πως θα μειωθεί ο μισθός τους.

Κάποιοι λένε πως φταίνε οι άλλοι.

Κάποιοι πιστεύουν πως πρέπει να βρεθούν οι ένοχοι.

Κάποιοι έχουν τη βεβαιότητα πως έχουν τη δύναμη να τιμωρήσουν τους ενόχους.

Κάποιοι άλλοι νοιώθουν τυχεροί γιατί τα λεφτά τους δεν τα είχαν στις δύο μεγάλες Κυπριακές τράπεζες.

Κάποιοι ευγνωμονούν φίλους που τους ενημέρωσαν έγκαιρα και φυγάδεψαν τα μύρια τους στο εξωτερικό πριν γίνει το μεγάλο «κακό». 

Κάποιοι είναι ανήσυχοι, τρομοκρατημένοι στην ιδέα να μην μπορούν να έχουν τις πολυτέλειες που απολάμβαναν εις βάρος άλλων τόσα χρόνια.

Κάποιοι λένε ότι τα «δώρα» της μητέρας φύσης, μας οδήγησαν εδώ.

Κάποιοι…

Εγώ, το μόνο που θέλω να πω είναι ότι ΚΑΠΟΙΟΙ ξέχασαν τι είχε συμβεί στην Κύπρο, όταν ήμουν μόνο 4 ετών. Όταν οι πρώτες ζωγραφιές μου στο νηπιαγωγείο, ήταν  αντίσκηνα, πολλά αντίσκηνα… και κόσμος να περιμένει ουρές μπροστά από την πιο μεγάλη σκηνή… για ένα κομμάτι ψωμί.

Εικόνες που δεν θα σβήσουν ποτέ από τη μνήμη μου…

Τη μητέρα μου να ψάχνει μέσα σε «βουνά» από παπούτσια, που έριχναν τα «φορτηγά» στη μέση των καταυλισμών, να βρει ένα παπούτσι για το δεξί μου πόδι και ώρες μετά  να προσπαθεί να βρει το ίδιο παπούτσι  και για το αριστερό μου πόδι.

Να αναρωτιέμαι και να μην καταλαβαίνω  γιατί η μητέρα μου κλαίει επειδή βρέχει. Είναι τόσο όμορφη η βροχή! Πού να ήξερα τότε ότι η βροχή στα αντίσκηνα δεν άφηνε τίποτα στεγνό, ούτε ρούχα, ούτε κουβέρτες… και ήταν χειμώνας, χειμώνας βαρύς…

Λυπάμαι πραγματικά για την κατάντια, την ασυδοσία και την επιπολαιότητά μας!

Τώρα, όλοι θυμήθηκαν ότι πρέπει να σώσουμε την Πατρίδα μας. Δυστυχώς όμως για άλλη μια φορά όλοι σκέφτονται τον εαυτό τους και μόνο. Πολύ φοβάμαι ότι αυτή τη φορά δεν θα φανούν τυχεροί…

Ότι δίνεις…αυτό και μόνο εισπράττεις σε αυτήν εδώ τη ζωή…και δυστυχώς οι περισσότεροι δεν δώσαμε…δεν προσπαθήσαμε καν…

 Πότε επιτέλους θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να αντιληφθούμε ότι φταίμε ΟΛΟΙ!