Απολογισμός…

Ο Μάρτιος μπήκε πολύ δύσκολα και σε λίγες ώρες φεύγει αφήνοντας πίσω του κυριολεκτικά συντρίμμια…μια καμένη μηλόπιτα, ένα καρδιακό επεισόδιο, μια κηδεία και μια Πατρίδα χρεοκοπημένη…

 

 

«Αύριο» μπαίνει ο Απρίλης, με όλα τα καλούδια του…ανασφάλεια, φόβος, πανικός…

Advertisements

Κάποιοι…

Κάποιοι λένε πως έπεσαν από τα σύννεφα.

Κάποιοι άλλοι πως ξύπνησαν σε μια καινούργια χώρα.

Κάποιοι αναρωτιούνται πώς φτάσαμε σε αυτό το χάλι.

Κάποιοι άλλοι δεν μπορούν να πιστέψουν πως έχουν χάσει τα μύρια τους.

Κάποιοι  φοβούνται πως θα χάσουν σύντομα τις δουλειές τους.

Κάποιοι άλλοι έμαθαν  πως θα μειωθεί ο μισθός τους.

Κάποιοι λένε πως φταίνε οι άλλοι.

Κάποιοι πιστεύουν πως πρέπει να βρεθούν οι ένοχοι.

Κάποιοι έχουν τη βεβαιότητα πως έχουν τη δύναμη να τιμωρήσουν τους ενόχους.

Κάποιοι άλλοι νοιώθουν τυχεροί γιατί τα λεφτά τους δεν τα είχαν στις δύο μεγάλες Κυπριακές τράπεζες.

Κάποιοι ευγνωμονούν φίλους που τους ενημέρωσαν έγκαιρα και φυγάδεψαν τα μύρια τους στο εξωτερικό πριν γίνει το μεγάλο «κακό». 

Κάποιοι είναι ανήσυχοι, τρομοκρατημένοι στην ιδέα να μην μπορούν να έχουν τις πολυτέλειες που απολάμβαναν εις βάρος άλλων τόσα χρόνια.

Κάποιοι λένε ότι τα «δώρα» της μητέρας φύσης, μας οδήγησαν εδώ.

Κάποιοι…

Εγώ, το μόνο που θέλω να πω είναι ότι ΚΑΠΟΙΟΙ ξέχασαν τι είχε συμβεί στην Κύπρο, όταν ήμουν μόνο 4 ετών. Όταν οι πρώτες ζωγραφιές μου στο νηπιαγωγείο, ήταν  αντίσκηνα, πολλά αντίσκηνα… και κόσμος να περιμένει ουρές μπροστά από την πιο μεγάλη σκηνή… για ένα κομμάτι ψωμί.

Εικόνες που δεν θα σβήσουν ποτέ από τη μνήμη μου…

Τη μητέρα μου να ψάχνει μέσα σε «βουνά» από παπούτσια, που έριχναν τα «φορτηγά» στη μέση των καταυλισμών, να βρει ένα παπούτσι για το δεξί μου πόδι και ώρες μετά  να προσπαθεί να βρει το ίδιο παπούτσι  και για το αριστερό μου πόδι.

Να αναρωτιέμαι και να μην καταλαβαίνω  γιατί η μητέρα μου κλαίει επειδή βρέχει. Είναι τόσο όμορφη η βροχή! Πού να ήξερα τότε ότι η βροχή στα αντίσκηνα δεν άφηνε τίποτα στεγνό, ούτε ρούχα, ούτε κουβέρτες… και ήταν χειμώνας, χειμώνας βαρύς…

Λυπάμαι πραγματικά για την κατάντια, την ασυδοσία και την επιπολαιότητά μας!

Τώρα, όλοι θυμήθηκαν ότι πρέπει να σώσουμε την Πατρίδα μας. Δυστυχώς όμως για άλλη μια φορά όλοι σκέφτονται τον εαυτό τους και μόνο. Πολύ φοβάμαι ότι αυτή τη φορά δεν θα φανούν τυχεροί…

Ότι δίνεις…αυτό και μόνο εισπράττεις σε αυτήν εδώ τη ζωή…και δυστυχώς οι περισσότεροι δεν δώσαμε…δεν προσπαθήσαμε καν…

 Πότε επιτέλους θα αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να αντιληφθούμε ότι φταίμε ΟΛΟΙ!

 

 

Θάλασσα…

«Για ώρες ατέλειωτες χάζευα τη θάλασσα. Έβλεπα τα κύματα να σκάνε με πάθος στην ακτή της. Αν και βράδυ εγώ διέκρινα το βαθύ μπλε της χρώμα. Ξαφνικά όπως κοιτούσα, την είδα… Είδα τη μορφή μιας γριάς γυναίκας, με κάτασπρα, μακριά, ανακατεμένα μαλλιά, να μου χαμογελάει μέσα από τα κύματα. Την κοίταξα στα μάτια…κάτι μου ψιθύριζε…Προσπαθούσα να ακούσω αυτό που μου έλεγε, όμως δεν μπορούσα να ακούσω καθαρά, ο ήχος της φωνής της  έσβηνε μέσα στον ήχο της θάλασσας…

Η γριά γυναίκα με κοιτούσε και  χαμογελούσε. Με πλησίαζε όλο και πιο πολύ. Κάτι κρατούσε στο αδύναμο χέρι της και ήθελε να μου το δώσει. Με πλησίαζε και άπλωνε όλο και πιο πολύ το χέρι της προς το μέρος μου. Όμως όσο πιο πολύ  με πλησίαζε, τόσο πιο πολύ  την ένιωθα να απομακρύνεται.  Όσο πιο πολύ με πλησίαζε τόσο χανόταν στα κύματα…

Προσπάθησα να την φτάσω. Ήθελα να τη φτάσω.  Είχα μεγάλη επιθυμία να ακούσω αυτό που μου ψιθύριζε. Να πάρω στα χέρια μου αυτό που ήθελε να μου δώσει…Όμως δεν μπόρεσα. Όσο κι αν προχωρούσα δεν έκανα ούτε ένα βήμα μπροστά. Η γριά γυναίκα χάθηκε  και εγώ είχα μείνει  μόνη.  Μόνη μέσα στη θάλασσα…»

Ένα όνειρο που είδα χθες βράδυ… το οποίο έχω την αίσθηση ότι το είδα κι άλλες φορές στο παρελθόν…

Οι δέκα πρώτες…

spring

…μέρες της Άνοιξης

 

1 Μαρτίου 2013 – Παρασκευή

Μπήκε η Άνοιξη! Άντε να μπει λίγο χρώμα στην καθημερινότητά μου…

 

2 Μαρτίου 2013 – Σάββατο

Ανοίγω τα μάτια… προσπαθώ να δω αν άλλαξε κάτι στα χρώματά μου…Μπα… Δεν πειράζει νωρίς είναι ακόμη… Τρεις μήνες έχει η Άνοιξη, θα μου δείξει τα χρώματά της από τη δεύτερη κιόλας ημέρα;

 

3 Μαρτίου 2013 – Κυριακή

Με τα δυο χεράκια πλάθω μπισκοτάκια, με πορτοκάλι, κανέλα και αλεύρι ολικής…όχι καταστροφής. Απλώς έπλαθα, έπλαθα και δεν τελείωνε η ζύμη…

 

4 Μαρτίου 2013 – Δευτέρα

Η δύσκολη εβδομάδα από τη Δευτέρα φαίνεται. Πόση ηδονή μπορεί να εισπράττουν κάποιοι συνάδελφοι και προσπαθούν να σε κάνουν να νοιώθεις «μικρός»!

 

5 Μαρτίου 2013 – Τρίτη

Πάρα πολύ δύσκολη μέρα. Ασθενοφόρο…καρδιογραφήματα…αναλύσεις…είναι καρδιακό επεισόδιο, δεν είναι καρδιακό επεισόδιο… είναι καρδιακό, δεν είναι καρδιακό… 14 ώρες στα Επείγοντα και φύγαμε…μάλλον δεν είναι καρδιακό επεισόδιο ή θα δείξει τις επόμενες «ανοιξιάτικες» μέρες…

 

6 Μαρτίου 2013 – Τετάρτη

Συνειδητοποιώντας την αδυναμία. Είναι πολύ άσχημο να ξέρεις ότι δεν έχεις τον έλεγχο…

 

7 Μαρτίου 2013 – Πέμπτη

Ραντεβού με το Ιατρείο Πόνου. Να αλλάξουμε λίγο τα χαπάκια, τις ενεσούλες; Χμ…ας τα αλλάξουμε!

 

8 Μαρτίου 2013 – Παρασκευή

Ένα ροζ γαρύφαλλο…  δώρο από τη δουλειά… έτσι για να θυμίζει ότι υπάρχουν και γιορτές…

 

9 Μαρτίου 2013 – Σάββατο

Μια μηλόπιτα στο φούρνο, που δεν θυμίζει μηλόπιτα…μάλλον λόγω καρναβαλιού σκέφτηκε να φορέσει μάσκα…Πάντως εγώ προσπάθησα, μισή ώρα προετοιμασία, μια ώρα ψήσιμο στους 180 βαθμούς και το αποτέλεσμα βρίσκεται σχεδόν άθικτο στο ψυγείο…

 

10 Μαρτίου 2013 – Κυριακή

Αποφασίζω να γράψω στο Ατελείωτο Ταξίδι μου…