Οπτική Γωνία…

 

be positive

 

 

Advertisements

Η ζωή αλλάζει…

Τα γεγονότα σε προσπερνούν πολλές φορές, αδιαφορώντας αν εσύ μπορείς και αν θέλεις να ακολουθήσεις όλες αυτές τις αλλαγές. Όλα όμως συμβαίνουν για κάποιο λόγο που ίσως το μάθεις στη συνέχεια, ή αν συνεχίζεις και μιζεριάζεις να μην το μάθεις και ποτέ.

Να αλλάξεις καταστάσεις και δεδομένα που ήδη έχουν συμβεί δεν μπορείς. Μπορείς όμως αν το θέλεις πραγματικά να αλλάξεις τον τρόπο που εσύ ο ίδιος αντιμετωπίζεις όλες αυτές τις αλλαγές. Το αναγνωρίζεις ότι είναι πολύ δύσκολο, ειδικά αν αυτές οι αλλαγές αφορούν και απειλούν άμεσα τη ζωή αγαπημένων προσώπων για σένα.

Κλαις, χτυπιέσαι, πονάς, νύχτες ολόκληρες. Τις μέρες, ευτυχώς είσαι από τους «τυχερούς» ακόμη που έχεις μια σταθερή δουλειά και δεν σκέφτεσαι τα άλυτα και δύσκολα προβλήματα.

Η μελαγχολία και η θλίψη της καθημερινότητας σου σε τυλίγει όλο και πιο πολύ. Στην αρχή έχεις την ψευδαίσθηση ότι έτσι πρέπει να συμπεριφέρεσαι για να είσαι κοινωνικά αποδεκτός.  Ζεις όπως οι άλλοι περιμένουν από σένα ότι θα ζήσεις. Έτσι σε είχαν μάθει. Όμως όλο αυτό οδηγεί και στη δική σου αυτοκαταστροφή.

Έχουν περάσει δύο πολύ δύσκολα χρόνια. Δυο χρόνια με πολύ πόνο. Κανένας δεν περίμενε ότι θα περνούσε τόσος καιρός με αυτό το πρόβλημα υγείας. Οι ειδικοί έχουν κάνει λάθος στις εκτιμήσεις τους. Τελικά η κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Ο κάθε άνθρωπος μοναδικός και ξεχωριστός. Η θέληση για ζωή, ειδικά όταν είσαι νέος και δραστήριος άνθρωπος, μπορεί να σε κάνει όντως μια ξεχωριστή για τους ειδικούς περίπτωση, τόσο ξεχωριστή που να την παρουσιάζουν στα ειδικά επιστημονικά τους συνέδρια ως ειδική αναφορά… Τότε αρχίζεις και συνειδητοποιείς ότι δεν πρέπει να ακούς όλα αυτά που σου λένε με το «ν» και με «σ». Άλλωστε στο έχουν πει δεκάδες φορές ότι και οι ίδιοι δεν είναι Θεοί, πάλι καλά που το παραδέχονται.

Υπάρχουν πολλές θεραπείες, ακόμη και για δύσκολα νοσήματα. Ο καλύτερος γιατρός αποδεικνύεται τελικά ότι είναι ο ίδιος ο ασθενής. Δεν λέω και τα χειρουργεία βοηθάνε, και οι χημειοθεραπείες ως ένα όμως βαθμό. Την περαιτέρω εξέλιξη της ασθένειας ή μάλλον της υγείας σου, την έχεις στα δικά σου χέρια, ή καλύτερα στα δικά σου θέλω. Κι όταν κάτι το θέλεις πάρα πολύ…σου συμβαίνει…ή είναι και αυτό μια ακόμη ψευδαίσθηση ότι θα έρθουν και για σένα καλύτερες μέρες…

Το μόνο σίγουρο, είναι πως όταν φτάσεις στο πολύ «κάτω» και πραγματικά δεν έχει άλλο πιο κάτω…τότε με κάποιο τρόπο αν δεν πεθάνεις, θα αρχίσεις και πάλι να ανεβαίνεις.

Τα τελευταία δύο χρόνια παραμέλησα τα δικά μου θέλω. Οι δικές μου προτεραιότητες μπήκαν στην άκρη. Το νόημα της ζωής μου, ήταν πώς να βοηθήσω ένα δικό μου άνθρωπο μου, να αντεπεξέλθει από μια πάρα πολύ δύσκολη δοκιμασία, που απειλούσε και απειλεί και θα απειλεί την ζωή του. Δεν το μετανιώνω, το έκανα γιατί το ήθελα πραγματικά.  Στην πορεία όμως κοιτάζω στον καθρέφτη και βλέπω πως παραμέλησα εμένα, πως δεν κάνω τίποτα για εμένα. Έχω γίνει μια «άλλη» γυναίκα, που ξυπνά το πρωί και κάνει τα ίδια πράγματα για όλους τους άλλους και τίποτα για εμένα.

Αποφασίζω ότι αυτό θα πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να κάνω κάτι και για εμένα… Δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω…το μόνο που ξέρω είναι ότι το θέλω πάρα πολύ…

Κοίτα εγώ…

Κοίτα εγώ, αν μου επιτρέπεις
δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις
Κι είναι φορές που αναρωτιέμαι
πώς καταφέρνω και κρατιέμαι

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι’ αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ αν θες να ξέρεις
είμαι όλα αυτά που αναφέρεις
Μόνο που κάπου κατά βάθος
όποιος με ξέρει κάνει λάθος

Του το κρατάω αυτού του κόσμου
που δε μου ανήκει ο εαυτός μου
Γι’ αυτό τα δίχτυα που του ρίχνω
είναι όσα θέλω εγώ να δείχνω

Κοίτα εγώ
Κοίτα εγώ