Τα χρόνια της κανέλλας…

Έτσι είναι η ζωή! Με δυσκολίες και προβλήματα και κάπου μια αχτίδα χαράς, έτσι απλώς για να ξεγελιέται ο νους πως η ζωή είναι και όμορφη και να προχωράς. Να κοιμάσαι και να ονειρεύεσαι. Να ξυπνάς και να φοβάσαι. Να υπάρχεις αλλά να μην ζεις. Έτσι είναι η ζωή. Όλοι έχουν προβλήματα, πώς κάνεις έτσι!

Κι όμως όσοι δεν έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας δεν μπορούν να αντιληφθούν το μέγεθος της θλίψης  που πλημυρίζει την ψυχή. Άλλωστε θυμάσαι πως αυτό έκανες κι εσύ, τότε.  Θυμάσαι, τότε, που οι σοβαρές αρρώστιες απουσίαζαν από την οικογένειά σου. Έδινες κουράγιο στους άλλους, τους έλεγες ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες και πως όλα θα πάνε καλά. Τώρα όμως που βιώνεις τα προβλήματα υγείας στο μέγιστο βαθμό και ακούς τους άλλους να  σου δίνουν κουράγιο, τότε συνειδητοποιείς πόσο φτωχά είναι τα λόγια αυτά, τόσο φτωχά και ψυχρά που δεν μπορούν να σε αγγίξουν, έστω κι αν οι άλλοι στα λένε με αγάπη και ειλικρίνεια.

Η θλίψη που βιώνω ετούτες τις μέρες με ανησυχεί. Με ανησυχεί γιατί νοιώθω πως αυτή τη φορά είναι κάτι βαρύ και ασήκωτο που δεν είμαι σε θέση να διαχειριστώ σωστά. Μάλλον τα χρόνια της κανέλλας έχουν φύγει για τα καλά…

ΥΓ: Να δω πώς θα συνηθίσω να ζω στα χρόνια του πιπεριού…