Δύο χούφτες όνειρα…

Μου λείπουν συνήθειες…

Μου λείπουν πρόσωπα…

Μου λείπουν μυρωδιές…

Μου λείπουν λέξεις…

Μου λείπουν συναισθήματα…

Μου λείπουν τα ταξίδια, τα μουσικά ταξίδια, τα ταξίδια φίλων…

Μου λείπουν δύο χούφτες όνειρα…

Όλα έχουν αλλάξει, τίποτα δεν είναι πια το ίδιο…

Υπάρχω στο δώδεκα…

Το πήγαινε έλα στο Νοσοκομείο αποτελεί πλέον την καθημερινότητά μου. Έχουν περάσει δεκαοχτώ μήνες που η σοβαρή ασθένεια έχει εισβάλει στη ζωή μας. Δεν υπάρχει διαγνωστική εξέταση που να μην την έχουμε κάνει πάνω από δέκα φορές. Χειρουργεία, πειραματικά φάρμακα κι ό,τι άλλο μπορεί να δώσει ελπίδα…

Έχω εξοικειωθεί με τον αφόρητο πόνο και είμαι πλέον ένας απλός παρατηρητής. Δεν λέω ότι δεν με νοιάζει…αλλά πλέον δεν φρικάρω όπως παλιά…ξέρω ότι θα περάσει…κάνει τον κύκλο του…τουλάχιστον αυτό συμβαίνει έως τώρα…

Έφτασα σε σημείο να «χαίρομαι» που το παιδί μου είναι στο στρατό και οι διανυχτερεύσεις του είναι ελάχιστες…μια με δυο φορές στις δέκα ημέρες…Εγώ που ήμουν η σπαστικιά, υπερπροστατευτική μαμά… «χαίρομαι» που το παιδί μου δεν έρχεται σπίτι συχνά… και αισθάνομαι «τυχερή»… Δεν θέλω να βιώνει το δράμα αυτό σε καθημερινή βάση όπως το βιώνω εγώ και σίγουρα στον υπέρτατο βαθμό που το βιώνει ο πατέρας του…

Πώς αντέχεις; Με ρώτησε μια φίλη χθες…

Αναρωτήθηκα…πώς αντέχω; Χμ…δεν είναι και τίποτα σημαντικό…βασικά στα φέρνει έτσι η ζωή που δεν έχεις άλλη επιλογή…προσαρμόζεσαι σε μια καθημερινότητα που είναι γεμάτη εκπλήξεις, τα πράγματα που θα συμβούν κατά τη διάρκεια ενός και μόνο 24ώρου, πάντα σε βρίσκουν απροετοίμαστο, ανέτοιμο…και βασικά είναι πολυτέλεια να σκέφτομαι πώς αντέχω…

Σίγουρα δεν είμαι ο χαρούμενος άνθρωπος, που ήμουν κάποτε. Δεν γελάω πια, αλλά ούτε και κλαίω…δεν έχω θυμό πια και σταμάτησα να αναρωτιέμαι γιατί σε εμάς…γιατί σε εμένα…

Έμαθα να υπάρχω στο 2012 και σταμάτησα να ζω στο 2010…

Χ.