Καθρέφτη…

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις…

Τέσσερεις φωτογραφίες τέσσερεις χιλιάδες λέξεις…

Φωτογραφίες της ίδιας μέρας…κι όμως τόσο διαφορετικές…

Το ίδιο πρόσωπο, στον ίδιο χώρο, με τα ίδια ρούχα…κι όμως τόσο αλλιώτικες…

Όλες με το ίδιο όμως θλιμμένο χαμόγελο…

Αλήθεια, πόσο ξεγελά η εικόνα του εξωτερικού εαυτού… από την εικόνα του εσωτερικού εαυτού…

 


«Καθρέφτη, ξένος είμαι μην κοιτάς

τα δάκρυά μου μόνο ν’ αγαπάς…»

Το τριζόνι!

Κοιμήθηκα κοιμήθηκα στου γιασεμιού την ευωδιά. Στην ερημιά του φεγγαριού στο κυματάκι του γιαλού. Οι άνθρωποι μ’ αρνήθηκαν κανείς δε μου σιμώνει, μόνο μου κάνει συντροφιά της νύχτας το τριζόνι:

-Έννοια σου λέει έννοια σου
κι εγώ είμαι δω κοντά σου
Για συντροφιά στην έγνοια σου
και για παρηγοριά σου

Τρι και τρι τρι και τρι τι πικρή που ‘ναι η ζωή. Τι γλυκιά και τι πικρή τρι και τρι και τρι και τρι…Κοιμήθηκα κοιμήθηκα στων Αρχαγγέλων τη σκιά, στων φύλλων το μουρμουρητό στων άστρων τον χρυσό γιαλό.  Τι να ‘φταιξα της μοίρας μου κι έτσι με φαρμακώνει, μονάχα μου αποκρίνεται της νύχτας το τριζόνι:

-Είμαι μικρό πολύ μικρό
μα ‘ναι ο Θεός μεγάλος
Αυτό ποτέ δε θα σ’ το πω
μήτε κανένας άλλος

 

Τρι και τρι τρι και τρι τι πικρή που ‘ναι η ζωή. Τι γλυκιά και τι πικρή τρι και τρι και τρι και τρι.