Συνήθως λείπεις…


Λες πως είσαι παρών, αλλά ξέρεις πολύ καλύτερα από τον καθένα πως λείπεις. Το μυαλό σου χάνεται σε μέρη που αν αυτός με τον οποίο μιλάς, γνώριζε… θα έμενε το λιγότερο κατάπληκτος ή έστω τρομοκρατημένος!

Συνήθως λείπεις!

Χμ…τώρα που το σκέφτομαι λίγο καλύτερα, πάντα λείπεις. Αυτό είναι και το μεγάλο σου πρόβλημα. Αυτό είναι το μεγάλο μου πρόβλημα. Συνήθως λείπω ή καλύτερα πάντα λείπω. Ακόμη και τώρα, σε τούτο το παρόν δεν είμαι παρών, λείπω!

Άλλα θέλω να γράψω, άλλα γράφω…

Είναι φορές που λες πως δεν αντέχεις όλα αυτά τα παιχνίδια του μυαλού σου…. Όλα αυτά που διαδραματίζονται σε ένα παράλληλο παρόν που εσύ δεν είσαι εκεί, αλλά ούτε και εδώ…

Ζεις ουσιαστικά στο κεφάλι σου. Δίνεις μάχη για να διατηρήσεις την προσοχή σου στο παρόν. Προσπαθείς να ακούσεις, να συντονιστείς, αλλά μάταια… χάνεις τη μάχη. Έτσι συνήθως λείπεις και τώρα που το σκέφτομαι πάντα λείπεις!

Πάντα λείπω…

Advertisements

Το ρόδι μου…

Το «ρόδι» είναι από τα γούρια που έχει επικρατήσει να θεωρείται ότι ξορκίζει την κακοδαιμονία και προσελκύει την καλή τύχη. Εδώ και χιλιάδες χρόνια το ρόδι θεωρείται, από διάφορους λαούς και πολιτισμούς, σύμβολο γονιμότητας, αφθονίας και καλοτυχίας.

Εδώ και αρκετά χρόνια φιλοξενώ στο δικό μου χώρο αρκετά «ρόδια». Ανάμεσα σε αυτά είναι και ένα πολύ ξεχωριστό «ρόδι» για μένα, αυτό της φωτογραφίας,  με το ροδί χρώμα. Δώρο από έναν άνθρωπο που στο παρελθόν του φέρθηκα πολύ άσχημα. Κάθε φορά που το ξεσκονίζω, η σκέψη μου ταξιδεύει, σε όμορφες στιγμές, σε καλές στιγμές, σε κακές στιγμές, σε πολύ άσχημες στιγμές. Χιλιάδες συναισθήματα με συνεπαίρνουν και θέλω να φωνάξω…σ υ γ ν ώ μ η!

My name is Nobody…

Nobody wants you

Nobody needs you

Nobody cares for you

Nobody likes you

Nobody misses you

Nobody remembers you

Nobody inspires you

Nobody wants to look at you

Nobody praises you

Nobody loves you

Don’t cry…

My name is Nobody!

(Ξεκαθαρίζω ότι δεν το έκλεψα, απλώς το φιλοξενώ στο blog μου αυτές τις ημέρες αγάπης,  από εδώ… http://weheartit.com/entry/26719101)

 

 

Χμ…καλά καλά δεν τα έφτιαξα εγώ, ήταν ένα πολύ ξεχωριστό δωράκι  που έλαβα για το Πάσχα του έντεκα…

 

Δώδεκα Απριλίου…

Έχεις γενέθλια σήμερα!

Δεκάδες τα τηλεφωνήματα από συγγενείς και φίλους!

Πολλά τα sms που έλαβες με Θερμές Ευχές και Χρόνια Πολλά!

Θυμάσαι…άλλες χρονιές, γιορτάζαμε τα γενέθλιά σου πολύ διαφορετικά…

Φέτος είναι όμως μια ιδιαίτερη χρονιά, αλλιώτικη…

Ούτε κι εσύ δεν πίστευες πως θα είσαι εδώ…μαζί μας αυτά τα γενέθλια…Οι γιατροί μας είπαν το πολύ για 6 μήνες ζωής…πέρασαν 12 από τότε…

Ξέρεις, σε είδα το πρωί να διαβάζεις τα μηνύματα στο κινητό σου…και σε είδα να δακρύζεις… δεν είπα τίποτα, έκανα μεταβολή και απομακρύνθηκα αθόρυβα…

Ανέβηκα στον όροφο και έκλαψα…  Έκλαψα πολύ και έβγαλα ένα μεγάλο κομμάτι πόνου από μέσα μου και μετά φόρεσα την «τρέλλα» μου και έκανα μια δυναμική εμφάνιση τραγουδώντας σου… «ο πενηντάρης…ο πενηντάρης είναι ένας νέος της εποχής…». Σου έδωσα μια μεγάλη αγκαλιά και σου ευχήθηκα ξανά και ξανά Χρόνια Πολλά…

Μεγάλη Πέμπτη σήμερα…η Σταύρωση του Κυρίου…και εσύ έχεις Γενέθλια…12 Απριλίου…

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, την Κυριακή που μας έρχεται να έρθει πρώτα για εσένα…και μετά για όλους μας η Ανάσταση! Αυτή η τόσο χιλιοειπωμένη ευχή είναι το πιο ξεχωριστό μου δώρο για εσένα, ετούτα τα Γενέθλια, τα Γενέθλια του 2012…